Joker no, joker no more...

2012-02-06T22:00:00.004+01:00

W domu wszyscy chorzy. Nie wiem kto najbardziej ale przeziębienie wszystkich przysłania przeziębienie Zuzi która nie jadła już od dwóch dni a ja wymyślam cuda, żeby wcisnąć Jej znienacka łyżeczkę kaszy albo nawet kostkę czekolady - cokolwiek żeby jakaś tam kaloria wylądowała w maleńkim brzuszku. Swoją drogą chętnie bym się z Nią zamieniła bo mi choroba wcale nie przeszkadza w kłapaniu drzwiami od lodówki. Dziś to już w ogóle przesadziłam ale to dlatego, że porządnie wzięłam się za rzucenie palenia bo wczoraj świat mi stanął przed oczami i gdyby karetka przyjechała dwie minuty później to nie wiem czy nie pisałabym tej notki zza światów. Jednak strach przed kolejnym atakiem astmy wziął trochę górę nad moim nałogiem. Mój dzisiejszy dzień stanął na czterech papierosach - biorąc pod uwagę że potrafiłam wypalić nawet piętnaście dziennie, czuje się niesamowicie dumna!
Moje chorowanie objawia się tym, że robię mnóstwo rzeczy na które nie miałam wcześniej czasu w bieganiu za Zuzą po mieszkaniu jak np. czytanie książek w niezaścielanym łóżku. To mój asortyment leczniczy, a pod ręką jeszcze ciepła kawa.

2012-01-25T19:53:00.001+01:00

Kolejny wieczór kiedy po uspaniu Zuzanki siadam przed kompem i otwieram Worda. Dziś mam trochę pod górkę, słucham Roslyn a to mnie zmusza do myślenia nad prawdziwością tego co piszę. Pytań zadaje sobie mnóstwo, na żadno nie znam jednoznacznej odpowiedzi.
Czy istnieje idealny facet? Nie żebym sobie jakiegoś szukała, ale istnieje? Większość ludzi mówi, że ideałów nie ma ale to zależy... jak leży i nie tylko... zależy też od Naszych oczekiwań, upodobań, cierpliwości, wymagań itp, itd. Ja znam jeden ideał, może dlatego, jest moim ideałem, że nie znam Go osobiście, a może dlatego, że to postać czysto fikcyjna. Mniejsza z tym. Zakładając, że facet ma czterdzieści lat, nie jest po rozwodzie, nie ma dzieci i jest sam - może być czyimś ideałem?
Czy kobieta może wybaczyć zdradę? Taką którą widziała na własne oczy? Pocałunek to zdrada? Nie piszę oczywiście o sobie, ja bym nie wybaczyła, tam są drzwi i do widzenia ale czy inna kobieta? Jakakolwiek? I kolejne pytanie - czy byłaby wstanie po tym zaufać? Rzucić w niepamięć?
Siedzę i myślę i wymyśliłam... że sama do tego nie dojdę.

2012-01-23T14:12:00.000+01:00

Z noworocznymi postanowieniami to już trochę nie wypada wyskoczyć, zresztą z głównego i tak nie zamierzałam się tłumaczyć, więc pominę ten temat na wstępie.
Wcięło mnie na poważnie do Worda dlatego to miejsce osiadło kurzem ale teraz mam chwilową przerwę w mojej wesołej twórczości, co równa się z mnóstwem czasu na nic nie robienie i swobodę we wchodzeniu tu non stop :)

2011-12-26T20:37:00.000+01:00

Wigilia za dwoma stołami bywa męcząca - szczególnie dla żołądka. Jedzenia jak na rok a człowiek z łakomstwa je i je, nie ma już miejsca ale tego się jeszcze nie próbowało, a to takie dobre, że wezmę dokładkę... Z tego obżarstwa nie mogłam spać.
Dziś wcale nie jest lepiej ale pociesza mnie fakt, że lodówka trochę zubożała...
Goście pojechali a ja w ramach 'odpoczynku' dopijam drugą lampkę wina i słucham muzyki...

2011-12-16T14:11:00.000+01:00

Za tydzień Święta. Przygotowania może zauważyć każdy kto przechodzi pod moimi oknami - brak w nich firanek. Wielkie sprzątanie ... a ja znowu mam zapalenie korzonków i sikam na stojąco. Z trudem siedzę, leże, chodzę a jutro zajęcia i obiło mi się uszy, że jakieś zaliczenie. Nie chce mi się... Tak mi się nie chcę, że cofa mi się dzisiejszy obiad. Nienawidzę korzonków, już wolę opryszczkę ale niestety w takich sprawach nie mam wyboru... Tak samo jak z jutrzejszymi zajęciami, bo jeśli nie pójdę na tą bzdurną higienę to nie będę klasyfikowana.

2011-12-09T21:22:00.000+01:00

Zrobiłam się przeraźliwie 'szczegółowa'. Jeszcze nie potrafię o tym zrozumiale napisać ale myślę, że już niedługo mi się to uda. W każdym razie mój 'czujnik bezpieczeństwa' zapala się nieustannie. Wystarczy jedno krótkie słowo. Nie wiem czym to jest spowodowane... Nie wiem czym ale wiem, że jest w tym jakiś głębszy sens którego na razie jeszcze nie widać ale którzy wyjawi się w całej swojej okazałości, kiedy przyjdzie na to odpowiedni moment. No i nie wiadomo kto będzie wtedy umierał. Jeśli ja - to dosłownie.

2011-12-01T21:02:00.000+01:00

Zauważyłam ostatnio, że nieodpartą chęć pisania mam wtedy kiedy mój humor jest wyjątkowo paskudny. Siadam, zawieszam się na chwilę i z rozpaczą piszę kolejną depresyjną notkę. Nie mam depresji ale jak zajrzę w archiwum myślę, że może nie jestem jej do końca świadoma a ona robi ze mną co chce. Dziś znowu przypływ weny kazał mi tu zajrzeć. Nie żeby stało się coś interesującego bo ostatnio nic się nie dzieję, nawet telefon mi zamilkł. Już nie chowam go pod poduszkę , żeby czuć wibrację kiedy zadzwoni bo dźwięk zdarza mi się przespać. Teraz kładę go na biurku bez nadziei i to mnie troszkę przeraża. W sumie troszkę to mało powiedziane.
W głośnikach Chiński Urzędnik Państwowy, refren oczywiście pogłaśniam i śpiewam razem z Kaśką 'a co jeśli to ja dźwigam sens którego łakniesz?' A za chwilę kolejna piosenka, spokojniejsza, łagodzi rysy twarzy, mrużę oczy i szepczę 'if I had only felt the warmth within your touch' Odbija mi, naprawdę mi odbija 'if I had only felt how it feels to be yours'. Zwariowałam, zamiast siedzieć nad pracą o zdrowym odżywianiu wykrzywiam usta i fałszuję do żółtej szczotki z miękkiego włosia Zuzy... Ale za to z jakim uczuciem, z jakim wyrzutem przy 'może mnie nie rozpoznałeś'... Może zgłoszę się do kolejnej edycji mam talent jako powtórka Greggiego Love który 'pewnej dżdżystej nocy...'
Dobra, wezmę się jednak za tą pracę albo obejrzę po raz ? wszystkie części Sagi Zmierzchu włącznie z kinówką ostatniej na której byłam dwa razy w kinie bo za pierwszym razem wyszłam z napisami a co się okazało ? Że po napisach była jeszcze jedna scena. A tak klęłyśmy z Olką idąc z tłumem po ciemku. Dopiero jak wróciłam do domu i czytałam komentarze na filmwebie okazało się dlaczego nie zapalili świateł... Przez tą scenę właśnie. I musiałam iść drugi raz. W sumie nie żałuję, poszłabym trzeci, czwarty i piąty gdyby nie to, że mi fajki z paczki znikają. Dosłownie...

2011-11-24T13:08:00.003+01:00

Są takie piosenki które tak bardzo kojarzą z jakimś okresem w życiu, które tak przywołują wspomnienia, że ma się wrażenie jakby przeżywało się tamte chwile od nowa. Ja od rana katuje się piosenką tiesta, touch me. Jedyne techno jakie toleruję a właściwie jedyne które lubię. Lubię bo mi o kimś przypomina.
W między czasie wklejam jak leci wyszukane informacje do Worda na poczet moich prac kontrolnych.

2011-11-16T22:31:00.000+01:00

Nie wierzę w nic a przede wszystkim w siebie, chociaż powinnam... Powinnam uwierzyć, że potrafię, że wiem jak no ale zwyczajnie nie wierzę. A dziś w radiu piosenka Raz Dwa Trzy - Trudno nie wierzyć w nic. No, może i trudno, jednak mi to przychodzi z łatwością.
Jestem zmęczona, potwornie zmęczona. Gdybym mogła nie wychodziłabym z łóżka, a jutro znowu bieganina po mieście. Przychodzi czasem taki czas, że wszystko potrzebne się kończy, nawet głupie waciki, bez których właściwie nie umiem się obejść, więc muszę pójść i kupić.
Dobrze, że prezent urodzinowy Marcina mam z głowy. Z kupieniem czegoś facetowi zawsze mam problem. Tym razem miałam bardzo poważny problem, nastawiona na kupno (jak zwykle) żelu pod prysznic i bokserek, usłyszałam 'tylko nie żel i bokserki'. Dostałam zaćmienia. Kupiłam kubek, nowe pudełko na kolekcję filmów i czekoladki.
A tak się wahałam patrząc na tą wielką świeczkę urodzinową w kształcie penisa... Upiekłabym do tego tylko tort... I ten penis wyrastający z samego środka... Cholera, mogłam brać !

2011-11-12T22:17:00.000+01:00

Stoję w kuchni oparta o regał i palę papierosa. Oczy mam zapuchnięte od płaczu, ale dokładnie widzę datę jaka widnieje na kalendarzu, 12 listopad 2011. Dzień w którym wyczerpały się wszelkie granice mojej wytrzymałości. Dzień w którym zrezygnowałam. Zrezygnowałam z wszelkich starań i miłosnych kompromisów.
Proszę bardzo. Sami pracujemy na to co mamy a ja to na co zapracowałeś podam Ci na talerzu, pod sam nos i obiecuję, że wyjdzie Ci to jeszcze bokiem.
Obiecuję to sobie i słowa dotrzymam.
Do dziś myślałam, że jestem twarda. Myliłam się. Może tylko udawałam... Nieważne.
O uczuciach trzeba mówić, trzeba krzyczeć, do bólu nabrać powietrza w płuca i krzyczeć, nie wolno tego przetrzymywać w sobie bo proszę... proszę, są i tego efekty.
Nazbierało się. Nazbierało się tego tyle, że nie wiadomo jak zacząć żeby zacząć od początku. Nazbierało się tyle, że nie sposób było się powstrzymać od płaczu.
I leżę na tym łóżku, z głośników muzyka, pogrzebowa jakaś. Idealnie trafia w sam środek. Tego mi było trzeba. Mogę płakać aż zabraknie łez, jeszcze dziś mogę, dwunastego listopada.
A jutro, jutro wstanę taka inna, pewna siebie, ironiczna...

2011-11-10T13:22:00.000+01:00

Życie jest proste, przynajmniej moje. Jak z tych napisów na koszulkach które sprzedają u Nas na targu za 35 złotych - wstać, przetrwać, pójść spać. Chociaż też niekoniecznie, obowiązków mi nie brakuje. Muszę posprzątać. Powtarzam sobie od 8 rano kiedy zobaczyłam przedpokój zwalony książkami i zabawkami Zuzanki a już po trzynastej i nawet się nie przebrałam. Jak sobie jeszcze pomyślę o pracach które muszę oddać w przyszły weekend a których nawet nie zaczęłam pisać to aż mnie ciarki przechodzą.
W sobotę idę na kabaret, nawet nie wiem jaki, M dostał dwa bilety i był tak miły mnie zaprosić. Może się trochę pośmieję ? Ostatnio śmieję tylko w łazience jak patrzę na moje włosy. W wakacje zachciało mi się wielkiej zmiany na głowie. W efekcie wygoliłam bok i pomalowałam włosy na czerwono. Do dziś żałuję, chociaż po wczorajszej w miarę udanej i kosztownej wizycie u fryzjera jest światełko nadziei, że bez spustoszenia na głowie wrócę do blondu. Teraz wyglądam śmiesznie, śmiesznie i żałośnie. Czerwono rudy łeb z pasmami kurczakowego blondu. Jeszcze dwa takie podejścia i będę wyglądać jak człowiek. Chwilowo nie wyglądam co równa się przymusem kupienia nowej czapki. No i dobrze, małe zakupy mi się przydadzą.

2011-11-02T21:45:00.000+01:00

Dziś jest jeden z takich dni kiedy nie ma się siły żeby wstać z łóżka, kiedy wyłącza się mimika twarzy a oczy są wpatrzone w jeden punkt. Myśli huczą w głowie tak, że samowolnie otwierają się usta gotowe wszystko wykrzyczeć ale wtedy coś ściska za gardło i nie pozwala. Może nie ma sensu mówić a może nie ma obok nikogo kto chciałby słuchać, kto by zrozumiał...
A dziś miałam taki sen... Sama byłam na siebie zła, że się obudziłam. Była trzecia piętnaście i już nie spałam tylko z całych sił przypominałam sobie ten sen aż do siódmej i wtedy zasnęłam drugi raz.
Może to z niewyspania taka rozlazła jestem dzisiaj, nijaka...

2011-10-18T21:36:00.002+02:00

Zuza ma 15 miesięcy, 11 ząbków i ulubiony kocyk który wszędzie za sobą ciąga.

Kocyk musi być wszędzie razem z Nią, w samochodzie, na spacerze, przy stole podczas obiadu, kiedy robię jej zdjęcia, jak również przy przewijaniu. Nie ma mowy żeby Zuzia bez niego zasnęła.

Gdy przychodzi czas kiedy kocyk trzeba w końcu wyprać, próbujemy odwrócić Zuzi uwagę i ukradkiem wynieść kocyk do łazienki. Jak tylko Zuzia się zorientuję, że kocyk ktoś przemycił zaczyna się rozpaczliwy płacz i trzeba pokazać jej gdzie jest zguba. Wtedy jest większy płacz bo Zuzia jest jeszcze za mała i nie może sięgnąć po swój kocyk na suszarkę w łazience gdzie zwykle schnie.

Ten schemat pozostaje bezzmienny.

Z praniem kocyka zawsze jest problem.

Na kocyk Zuzia mówi ‘menie’. ‘Menie’ to też butelka z piciem która tak jak kocyk zawsze musi być pod jej rączką, niezależnie od tego czy chce jej się pić. Butelka spełnia rolę nie tylko gaszenia pragnienia ale też swojego rodzaju broni. Wystarczy Zuzię czymś wkurzyć a wtedy butelka leci prosto w Twoją stronę.

Jedzenie to ‘goli goli’, na pampersa mówi ‘be’, na pieska hau hau a na kotka kici kici.

Wszystko inne nazywa jak należy.

Mała wyrzuca śmieci do kosza, przynosi mi szczotkę i szufelkę kiedy powiem ‘Zuzia zamiataj’, stoi zwarta i gotowa pod drzwiami z rączkami wyciągniętymi do góry kiedy mówię ‘Zuzia idziemy papa’.

Razem ścialamy łóżko i odkurzamy.

Zuzia potrafi też świetnie liczyć do trzech ale tylko lakiery mamy które powoli przepadają bez echa.

2011-10-11T21:33:00.000+02:00

Ostatnio nie jest ważne nic. Nic nabrało ogromnych rozmiarów i z każdym dniem obejmuje coraz więcej.
Między Nami coraz gorzej, tak myślę ale zdaje się, że tylko ja tak myślę.
Wszędzie skrajność, to jakiś obłęd, widzę i słyszę rzeczy które nie istnieją. Chciałabym żeby to była schizofrenia ale nie jest.
Czasem się boję, boję się o Nas. Straciłam resztki pewności, okruchy wiary w siebie, ciągle się zastanawiam ile tak naprawdę jestem jeszcze warta w Twoich oczach. W swoich zaciągnęłam ogromne długi których podejrzewam, że nie spłacę nigdy.
W zasadzie nie robisz nic złego. Dobrego też nie ale z tym dobrym to zdaje się, że tylko moje zdanie.
Jestem kobietą a to upoważnia Cię do zwalenia wszystkiego na napięcie przedmięczkowe i kobiece niezdecydowanie. Niestety, przyjęło się, że kobieta nie wie czego chce więc Twoje argumenty zacieśniają się do tego właśnie powiedzenia. Często słyszę, że się czepiam. Czy każdy człowiek który rozpaczliwie pragnie miłości się czepia, czy tylko ja? Próbuję sobie odpowiedzieć na to pytanie. Jeszcze chwila i zacznę w to wszystko wierzyć.

2011-10-03T22:03:00.000+02:00

Nie pamiętam kim chciałam być będąc małą dziewczynką. W czwartej klasie podstawówki, pokochałam niemiecki. Śmieszna historia, niezapowiedziana kartkówka ze słówek i 10 minut na przygotowanie. Urwałam kawałek kartki z ostatniej strony zeszytu, szybko spisałam większość i wsunęłam do piórnika. Nawet nie pamiętam jaki kolor miał ten piórnik, ale do dziś mam przed oczami tą kartkę która z niego wystawała i pierwsze słówko - es regnet. Z kartkówki dostałam 5, od tamtej pory dumnie mówiłam wszystkim, że będę studiowała germanistykę i będę tłumaczem przysięgłym. Do drugiej gimnazjum na każdym świadectwie z niemieckiego figurowała u mnie piątka, już nie ściągana, wyuczona, w pełni zasłużona piątka. Ale później zaczęłam wagarować, przestała obchodzić mnie szkoła i gimnazjum skończyłam z dwóją z niemieckiego. Już nie chciałam być tłumaczem przysięgłym.
Pamiętam też jedną historię z urodzin mojej przyjaciółki Oli. Nie wiem po ile miałyśmy wtedy lat, w co byłam ubrana, co było do jedzenia ani jaka muzyka leciała, wydaje mi się, że Ola miała na sobie żółty sweter a Aśka, to wiem na pewno - granatowe skarpety. Wiadomo, jak to na przyjęciu dla małych dziewczynek kolorowe baloniki i przeróżne zabawy, jedną z nich była wróżba kim będziesz w przyszłości. Losowałam jako pierwsza, wyciągnęłam karteczkę z napisem 'kura domowa', pamiętam jak dziś. Ustawiałam się w kolejkę trzy razy i za każdym razem losowałam tą kurę.
Zastanawiam się czy to był przypadek, czy przeznaczenie.
Czasem czuję się jak ta kura domowa. Czuję, że utknęłam w domu, że stanęłam w miejscu, że nie potrafię się dalej rozwijać... Bardzo dużo myślę o przyszłości. Chciałabym żeby była lepsza. Muszę skończyć tą kosmetykę. Później pójdę zaocznie na angielski. Tego jestem pewna, a co będzie dalej? Czas pokaże.

2011-09-29T14:19:00.000+02:00

Dom, nareszcie, bo jak to mówią 'wszędzie dobrze ale w domu najlepiej'. Święta prawda, chociaż mądry tego nie wymyślił bo nie wszędzie jest dobrze... Mniejsza z tym, nie będę sobie tym zawracać głowy.
W domu najbardziej lubię spokój, tak jak dziś. Mała zasnęła, Marcin wróci jutro, mama pojechała załatwiać jakieś sprawy. Cisza i spokój. Głośniki ustawiłam na 23 żeby tylko delikatnie tą ciszę rozproszyć i siedzę.
Wchodzę w folder z książkami i myślę co by tu poczytać a nie zawsze mam na to czas, więc chcę skorzystać. Byle nie 'jak skutecznie rzucić palenie' chociaż przydałoby się, kończą mi się fajki...
W domu nie palę tylę co poza nim więc może dotrwam do jutra. Oby bo nienawidzę nocnej bieganiny do Tesco, nerwowego szukania portfela w torbie i palenia na chybcika w drodze powrotnej.
Co do szukania w torbie. Muszę tam zrobić porządek. Wywalam wczoraj całą zawartość na podłogę żeby znaleźć telefon a tam kupa śmieci. Kartki jakieś z obliczeniami ile mogę wydać w danym miesiącu, paragony które uświadamiają mi, że znowu nie udało mi się zmieścić w limicie. Żyję ponad stan. Troche się dziwię, jak to możliwe, że wydaje więcej niż mam.
Mam to po babci, tak sądzę.
Babcia ma niezastąpiony dar do rozwalania pieniędzy w niemałych ilościach a jednak zawsze te pieniądze się jakoś znajdują. Kiedyś na przykład spaliła się żarówka w łazience, babcia sięga po nową do barku a tam w opakowaniu razem z żarówką 50 zł. Nie wiem jak ona to robi ale ja mam podobnie.
Ostatnio w chwili kryzysu kiedy zabrakło mi papierosów postanowiłam zająć się czymś pożytecznym. Wyciągam z szafy ulubioną torbę i chcę się przepakować, otwieram a tam 18 papierosów w paczce spoczywa na dnie. Ciekawa jestem ile tam leżały i jak mogłam o nich zapomnieć.
O papierosach pamiętam zawsze, zdarzy mi się zapomnieć jaki mamy dzień tygodnia ale kiedy chodzi o papierosy zawsze wiem ile spaliłam, ile mogę spalić, ile mi zostało i kiedy trzeba kupić. A kupować trzeba codziennie,niestety, chyba, że robię zapas...
Dlatego omijam 'jak skutecznie rzucić palenie' i wchodzę w 'Przegryźć dżdżownicę.pdf' Czytam co drugie zdanie, co trzecią stronę. I tak znam na pamięć.

2011-09-28T13:19:00.001+02:00

Od niedzieli jestem na Przymiarkach. Marcin pukał się w głowę kiedy zobaczył torby spakowane przeze mnie na 3 dni. Zapytał czy zostanę tu miesiąc. Jeden nieplanowany dzień dłużej i okazuje się, że zbrakło Nam cieplejszych ubrań dla małej. I co? Który to raz powinnam powiedzieć ' a nie mówiłam, i kto miał rację? ' Już ich nie liczę...
Chcę już do domu, mam wrażenie, że w domu bliżej mi do soboty. Uwielbiam weekendy, chociaż w jakiś sposób przestały mnie one dotyczyć bo ciężko 'pracuję' 24h, w końcu jestem mamą ale sobota to dzień w którym kilka godzin spędzam z dala od domu i nie muszę o nic martwić - zajęcia ... Wtedy jedyne o czym myślę to robić notatki, czy w pełni wykorzystać to wolne które przysługuje mi z urzędu i rozpłaszczyć nie małą dupę na krześle, założyć nogę na nogę i wetknąć słuchawki w uszy. A później... później spacer przez miasto domu...

2011-09-23T15:56:00.001+02:00

Chwila zastanowienia i wiem, wiem wszystko... Nikt przecież nie mówił, że będzie łatwo, to tylko ja tak myślałam i wmawiałam Tobie. Że będzie dobrze, że sobie poradzimy i wreszcie będziemy razem, na zawsze. I zamieszkamy w takim małym domku i będę miała własny ogródek. Może kupimy psa, ratlerka może albo yorka? I Zuzia będzie się huśtała beztrosko w huśtawce zawieszonej na gałęzi wielkiego drzewa przed Naszym małym domkiem. A ja będę na Ciebie wiernie czekała w bramie na Nasze podwórko.
Ale Ty parkujesz na parkingu przed czteropiętrowym blokiem, wchodzisz schodami na trzecie piętro do dwupokojowego mieszkania a mnie nigdy nie ma w tych drzwiach. Nigdy nie czekam z obiadem, bo zwykle jadam go wcześniej albo nie jadam wcale. Siadam i czekam, patrzę na Twoją buzię mielącą kotleta i czekam. Przełknąłeś. I patrzysz na mnie a ja pełna nadziei patrzę na Twoje usta, powoli rozchylają się i czas się na chwilę zatrzymuje. Przełączysz na 47?
Siedzę cały dzień w domu co chwila zerkając na zegarek, do 14stej tak niedaleko. Jeszcze tylko cztery godziny, zrobię małej kasze i włączę tv. Latam po kanałach, mała wywala mi wszystko z szafek, wstaję sprzątam. Siadam, czekam na powtórkę seriali którymi ostatnio żyję i przeżywam z Nimi te zdrady, i płaczę z pół szczęścia, pół żalu myśląc, że to ja jestem teraz tam w tym wielkim mieszkaniu i razem kołyszemy się niezdarnie przy jakimś przesłodzonym banalnym kawałku jednego z pseudo-zespołów. I czekam, jeszcze chwila, za 5 minut kończysz, zadzwonię do Ciebie i zapytam, czy wstawić ziemniaki.
A mała broi, małe łapki sięgają po wszystko co zobaczą ciekawskie oczka.
Nie wolno, Zuzia, nie wolno, mama da Ci kotka, proszę.
Odbierasz. Jadę.
Wchodzisz do domu, znowu przegapiłam ten moment kiedy stajesz w drzwiach. Trudno. Tępo nakładasz obiad, jeszcze nic nie powiedziałeś a ja się przyglądam.
I słyszę 47, przełączysz na 47? Jakby najważniejszy był ten telewizor.
Przeklinam dzień w którym czarny LCD stanął w Naszej kuchni i założyli kablówkę. Pamiętam jak mama go kupowała, wziąłeś ten telewizor, lekki płaski lg pod pachę i zaniosłeś do domu a my szłyśmy jeszcze na zakupy. Nikt wtedy nie myślał, że złośliwość rzeczy martwych może być tak wkurwiająca.
Trudno. Jakoś z tym żyję, oddycham, odnajduję resztki zdrowego myślenia pośród mojej paranoi. Czasem szczypnę się w rękę żeby sprawdzić czy mogę się już obudzić. Czy mogę wstać, zrzucić z siebie ten ciężar i spłukać nieszczęście z ramion, nieszczęście która nie pozwala mi się otworzyć na świat. Próbuję odnaleźć bezpieczną przestrzeń w której mogłabym się zatopić, odetchnąć ale nie mogę. Nie wiem w którą stronę pójść, przede mną jest pustka, nicość a tam na pewno nie jest bezpiecznie, na pewno nie jest bezpieczniej niż tu.
Wczoraj znowu wsunęłam kieszonkowy różaniec do portfela, kiedyś miał przynieść mi szczęście a przyniósł rozczarowanie. Może tym razem będzie inaczej.

2011-09-20T14:22:00.005+02:00

Cała sobota była jednym wielkim zaskoczeniem. Z rana zdążyłam tylko spakować małą i pojechaliśmy na wieś pomóc przy ogrodzeniu... W gruncie rzeczy najpierw malowałam płot, później narzucałam łopatą piach do betoniarki. Miałam złudne wrażenie, że schudłam bo tocząc się zmęczona do samochodu spodnie spadały mi do kostek. Najlepszy w całej tej sobocie był jednak telefon od kuzyna, że odwiedzą Nas z wujkiem którego miałam zobaczyć pierwszy raz na oczy ale wspaniałego wrażenia raczej na Nim nie zrobiłam otwierając im drzwi cała w cemncie, brudna i rozczochrana :) Nie było zbytnio czasu na prysznic bo mieliśmy z kuzynem trochę do nadrobienia. Reasumując, okazało się, że moja głowa do picia po ciąży już nie ta sama kiedyś więc, więc po kilku kieliszkach Sobieskiego i jednym żołądkowej gorzkiej odpadłam. Niestety, więcej nie pamiętam. Za to na długo utkwi mi w pamięci niedzielny kac, 'delikatny' żołądek i wycieczka do ruin zamku gdzie udało Nam mi się zrobić kilka zdjęć mimo mojej przykrej dolegliwości dnia poprzedniego ;)
Zdjęć których tu nie umieszczę ze zwykłego lenistwa, no może jedno.

2011-09-13T22:21:00.000+02:00

Do tej pory liczyła się sama świadomość Jego obecności, wystarczyło, że jest, tu i teraz, tak poprostu. A więc co się zmieniło? Czego ja jeszcze chce? Poczucia stabilizacji, która do niedawna wciąż była? Więc gdzie ona się podziała?
Chwilowo stoimy w miejscu a ja cofam się myślami w przeszłość i próbuję cokolwiek z tego wszystkiego zrozumieć. Jakkolwiek by nie spojrzeć to wytrwaliśmy razem do dziś. Raz było lepiej raz gorzej, pięliśmy się coraz wyżej czasem upadając na dno i to z wielkim hukiem. Nie ważne co było kiedyś, ważne co będzie jutro jakieby to jutro nie było... Dziś już trochę za późno żeby cokolwiek zmienić. Tak więc siedzę tu i czekam na to co nowego przygotowało dla mnie życie. Nawet jak dostanę pożądnego kopa w dupę to będe musiała sobie z tym jakoś poradzić. Będziemy musieli sobie z tym poradzić.

2011-09-12T23:37:00.000+02:00

Rutyna potrafi zniszczyć. Chyba jesteśmy już nią porządnie zmęczeni a przynajmniej ja... Trudno, trzeba jakoś stawiać czoła kolejnym takim samym dniom, trzeba się jakoś trzymać i nie dać wypalić do reszty. Staram się jak mogę.
Wczoraj próbowałam po raz n'ty zwalczyć nałóg palenia ale jak zwykle skończyło się nerwami, kłótnią, płaczem i kupieniem kolejnej paczki czerwonych na cpnie. Trudno, na razie ograniczam w miarę możliwości, nagimnastykuje się nieźle żeby paczka starczyła mi na całe dwa dni ale to przynajmniej tak nie nadwyręży mojego budżetu... i płuc ?
Coś czuję, że wczorajsza wizyta na Przymiarkach była ostatnią w taką pogodę. Wczoraj jeszcze było czuć lato, tylko te pieprzone komary. Wieś latem jest piękna.

2011-09-08T22:58:00.000+02:00

W powietrzu od dłuższego czasu coraz wyraźniej czuć jesień... Czekałam na nią z utęsknieniem. Od zawsze była moją ulubioną porą roku. Kiedy byłam mała a pogoda była wyjątkowo paskudna, kładłam poduszkę na parapet i podbierając rękoma głowę z zaciekawieniem obserwowałam ludzi. Wtedy zawsze chciałam być dzieckiem, nie musieć się do nikąd spieszyć. W deszczowy dzień siedząc za oknem w ciepłych skarpetach byłam gdzieś ponad nimi, z dala od problemów.
Nawet nie wiem w którym momencie to wszystko zaczęło dotyczyć i mnie. Dziś już nie mam czasu na stanie w oknie, cóż wypicie kawy w spokoju graniczy z cudem...

2011-08-26T21:20:00.000+02:00

Dziwnie się czuję, nawet nie potrafię tego określić. Ogromna pustka, zupełnie tak jakbym była gdzieś obok wszystkiego. Może to zmęczenie? A może bezradność która tak mnie przytłacza? Muszę sprostać Twoim oczekiwaniom, muszę zrobić to przedewszystkim dla Ciebie. Chcę być warta w Twoich oczach dużo więcej niż jestem teraz, chcę być na pierwszym miejscu, zawsze byłam. Nie potrafię sobie poradzić z tym co się dzieję. Wszystko jest takie szare, wyprane z uczuć, nijakie...
Patrzę na Ciebię i nie widzę nic.
Ty na mnie nie patrzysz.
Boże jak to dobrze widać kiedy ktoś na Ciebie nie patrzy.